Terug naar Sacarest Homepage  

 

Niet - Willen als levensvisie

 

Waarom zijn we soms zo ongelukkig? We zijn dat omdat niet alles gaat zoals we willen, omdat we opzien tegen de dingen die we niet willen, maar wel moeten doen. En we komen maar weinig toe aan dingen die we echt willen doen. Dit heeft allemaal te maken met het feit dat we het gevoel hebben een persoon te zijn met wensen die strijdig zijn met onze omstandigheden en onze verantwoordelijkheden. Met andere woorden, dat wat we willen strookt niet altijd met wat er gebeurd of wat er gedaan moet worden. Begrijpen wat we zijn en wat mentaal functioneren is kan ons bevrijden van dat onjuiste gevoel iets te willen hebben en de last van onze verantwoordelijkheden van onze schouders halen. Dan pas zullen we gelukkig zijn, zonder er zelf maar ons best voor te doen!

JE BENT NIET HET MENTALE FUNCTIONEREN

Ons is geleerd dat we de denkende geest zijn, maar we kunnen dat niet zijn, omdat we zijn wat dat denken waarneemt. Kijk zelf maar, nu op dit moment. Je kijkt naar gedachten vanuit een hoger (voorafgaand) niveau. We kunnen onszelf niet waarnemen, net zo min als ons oog zichzelf kan zien, want het is wat er kijkt. Het mentale functioneren kan niet samenvallen met onszelf. De Chinese Ch’an-meester Hsi Yun (Huang Po) zei: “Een waarneming kan niet waarnemen.” Daarom: ben je dat wat wordt waargenomen of dat wat waarneemt?

We vereenzelvigen ons met dat mentale functioneren vanwege de manier waarop dat functioneren in elkaar steekt. Het begrijpt dingen door waarnemingen met elkaar te vergelijken en daar objectieve ideeën over in het leven te roepen, zodat het het ene idee met het andere kan vergelijken. Dat wordt gezien als kennis. Natuurlijk roept het op den duur een idee over zichzelf als “ik” in het leven, en dan heb je de poppen aan het dansen. Het denken verbindt dus het gevoel een “ik” te zijn met z’n eigen activiteit en met het lichaam, zodat we gaan geloven en het gevoel gaan krijgen dat we een individuele, denkende en handelende entiteit zijn. Dit is de oorsprong van al ons lijden. Zodra we het gevoel krijgen een individu te zijn, gaan we alles zien en interpreteren in het licht van de relatie die we er als individu mee hebben. We worden dingen in een universum van dingen – een heel klein, kwetsbaar maar o zo belangrijk individuutje (althans, in onze eigen ogen) in een uitgestrekte, oneindig grote en schijnbaar doelloze, onverschillige kosmos. We verliezen ons oorspronkelijke, ware gevoel van samenvallen met het Absolute.

 HET MENTALE FUNCTIONEREN GAAT Z’N EIGEN GANG

Als we onze gedachten een tijdje in de gaten houden, kunnen we zien dat ons mentale aspect letterlijk ‘op zichzelf’ functioneert. Gedachten ‘verschijnen zomaar’ en blijven automatisch verschijnen. We hebben het gevoel dat ‘ik’ het is die aan het denken is, maar dat is niet meer dan een geconditioneerde reflex die veroorzaakt wordt doordat we onszelf als individu zien. Door gedachten te observeren kunnen we zien hoe ze ongevraagd tevoorschijn komen. Probeer maar eens een paar seconden niet te denken. Je zult merken dat dat onmogelijk is. Er is geen ‘ik’ die ze leidt en beheerst. We kunnen ons weliswaar verbeelden dat we met opzet aan iets bepaalds denken, maar in feite doet dat idee dat we met opzet aan iets bepaalds denken zichzelf spontaan voor. Vervolgens doen we het, automatisch, maar vanuit het onjuiste idee dat we daar zelf voor kiezen. We zijn niet dat gevoel dat zegt dat we degene zijn die kiest – dat gevoel maakt deel uit van het mentale functioneren. Het is iets wat we waarnemen.

Dat laat zich niet bewijzen door een paar minuten naar je gedachten te kijken. Het kost vaak maanden van zorgvuldig observeren om het werkelijk te zien en overtuigd te raken. Dit is zo omdat het gevoel van de “denker” te zijn zo diep verankerd is dat het idee dat het denken z’n eigen gang gaat je belachelijk voorkomt. Maar deze ene ontdekking betaalt zich wel op een geweldige manier uit in termen van bevrijding en een dieper begrip van onszelf en het universum.

Alleen al het idee dat ons mentale aspect op zichzelf functioneert is voor de meeste mensen onaanvaardbaar, omdat het de controle over dat functioneren bij het individu weghaalt en het individu toestaat om niet langer verantwoordelijkheid te nemen voor z’n daden. ‘Dan gaan ze alles doen wat God verboden heeft.’ Dat is een deugdelijk argument vanuit het gezichtspunt van een ‘individu‘. Maar omdat de menselijke geest zichzelf beschouwd als een individu, zorgen de angst voor beschadiging en het zoeken naar beloning ervoor dat hij geen dingen doet die ‘verkeerd’ zijn (schadelijk voor zichzelf of het beeld van zichzelf). Dit doe je echter niet zelf, dit is iets wat het denken zelf reguleert. Hier komen gevoelens van gebondenheid en frustratie vandaan. Omdat de geest zichzelf als individu beschouwt, stapelen zich steeds meer behoeften en verlangens op. Het doel is dan ook niet alleen de remmingen los te laten die ons onder controle houden, maar ook om de illusie te laten verdampen dat we een individu zijn dat de baas is over en samenvalt met het mentale functioneren. Dat laatste zal de remmingen doen verdwijnen, evenals de behoefte eraan, want de tegenstrijdige behoeften en verlangens verdwijnen samen met de illusie zelf!

JE BENT NIET DEGENE DIE DOET

Je hebt nooit iets gedaan! Omdat het denken zichzelf is gaan beschouwen als een individu, beschouwt het zichzelf dus ook als de ‘Denker’ en als de ‘Acteur’ of ‘Doener’. Maar in feite is het helemaal niet iemand. Het is geen ‘ding’ of entiteit maar een proces – het denkproces. Het is gewoon een proces dat automatisch plaatsvindt, net zoals het hart automatisch klopt. Daarom kunnen we geen volmaakt leven leiden, ondanks het feit dat ons geleerd is hoe een ‘goed’ mens moet leven. We weten dat we niet boos horen te worden op onze partner of op onze kinderen van wie we zo houden. Maar hoezeer we ons dat ook voornemen, we doen het toch. Waarom? Omdat we noch de denker van onze gedachten zijn, noch de doener van onze daden; omdat het niet onze gedachten of onze daden zijn. We zijn niet eens de ervaarder van de ervaring. Wat zijn we dan wel? We zijn dat wat het mentale functioneren waarneemt, en dat is niet iemand. We zijn datgene wat het doen waarneemt, maar we zijn niet degene die doet. Dat zijn we nooit geweest. We hebben nooit de slechte dingen gedaan, en we hebben eveneens nooit de goede dingen gedaan. Gedachten worden beďnvloed door de omgeving (zoals dit artikel), door innerlijke gewoonten en neigingen, en door ons idee van een ‘ik’ maar niet door een feitelijk ‘ik’. We zijn gewoon niet in staat om het mentale functioneren op enigerlei manier te beďnvloeden. Waarom? Omdat er niemand is om dat te kunnen doen. We zijn niet iemand. En daarom kunnen we op geen enkele manier onze wil uitoefenen. Het idee dat we een individu zijn is een bedenksel van de geest zelf. Het is een voortbrengsel van de wijze waarop het functioneert. Het gevoel iets te willen hebben is een illusie die voortgebracht wordt door het idee van een ‘ik’.

We kunnen onze eigen wil nooit in een handeling terugvinden. Elke zogenaamde handeling is in feite een automatische reactie van het denken, die gepaard gaat met het gevoel die daad gewild te hebben. Niet ‘ik’, maar het denken gaat z’n eigen gang! Observeer het gewoon. Wees je ervan bewust. Meer kan er niet gedaan worden, want dat is alles wat we op dit moment doen. Dat is alles wat we ooit zullen doen. Dat is alles wat we ooit hebben gedaan. Het is de geest die het anders ziet en voelt. In feite zijn we datgene wat zich bewust is van wat er gedacht en gevoeld wordt. We zijn volkomen open, leeg en stil. We bevinden ons niet in tijd of ruimte. We kunnen door niets en niemand geraakt worden. We kennen helemaal geen behoeften of verlangens. We schitteren allen maar, moeiteloos. We zijn dat wat waarneemt wat zich voordoet. Het is juist dankzij dat waarnemen dat zich überhaupt iets voordoet. Wat we zijn is de zijnheid van wat zich voordoet. De isheid of eventueel de benheid van het gevoel van “ik ben”. Je kunt ook zeggen dat we het Bewustzijn zijn waarin alles zich voordoet (het hier-nu, het gevoel van aanwezig zijn, gewaarzijn). Zie dat we niet meer en niet minder zijn dan datgene dat ziet dat het mentale functioneren z’n eigen gang gaat. Elke zintuiglijke ervaring maakt daar deel van uit, van de wereld der verschijnselen … maar niet van onszelf. Van alles van wat zich op welke manier dan ook voordoet, kunnen we zeggen: “niet ik, niet ik.”

VERVULLING

We zijn Degene die Ziet, niet de denker of de doener, of degene die ervaart. Als dit eenmaal ten diepste en volledig begrepen wordt, kan de geest het gevoel iets te willen hebben en een individu te zijn loslaten, ontspannen en opgaan in weten. Alles gebeurt vanzelf. Alles gaat zoals het moet gaan. Alles gaat zoals het hoort.

Als het mentale functioneren z’n gevoel van willen en individualiteit loslaat, laat zich de diepst mogelijke en volledige vrede en vervulling voelen. Het is de Gelukzaligheid waar de oude meesters over spreken. Alle angst verdwijnt. Nu kijken we vanuit onze ware Bron ( zoals altijd al, zonder dat we het wisten), het tijdloze, ruimteloze Absolute, het ongemanifesteerde. Dat is wat we met z’n allen zijn. Het is de uiteindelijke bron van het licht van ons gewaarzijn. We nemen het manifeste waar vanuit z’n bron, het niet-manifeste, dat zich uitstrekt in ruimte en tijd, omdat het eeuwig IS.

Galen Sharp