Waardeer wat is en open je voor wat komt. Deze zin heeft me het afgelopen jaar veel gegeven. Te vaak ontdek ik een oordeel bij wat ik denk, meemaak of waarneem. Daarmee doe ik afbreuk aan wat er voor me is. Eerst oefende ik met: accepteer wat is. Waardeer wat is gaat nog een stap verder. Want jezelf en je omgeving accepteren of waarderen is een enorm verschil. Er ontstaat ruimte voor meer liefde en verbondenheid, maar is niet altijd even makkelijk te praktiseren. De volgende oefening, die Anne laatst voorstelde, kan je daarbij helpen. We hebben allemaal een bepaald beeld van onszelf. Door de jaren heen is er een heel schilderij ontstaan dat we vanuit ons eigen "ik-perspectief" hebben ingekleurd. Schrijf voor jezelf eens op wie en hoe je volgens dit schilderij denkt te zijn. Nu is de neiging van het ego om dit schilderij net iets mooier te maken dan het in werkelijkheid is want ons ego is allesbehalve objectief. Heb je je al eens afgevraagd hoe de mensen waarmee je dagelijks omgaat jou waarnemen? Van je partner weet je het misschien als zij of hij je tenminste ook een spiegel durft voor te houden. Maar heb je het weleens gevraagd aan je collega, je docent, je buurvrouw, je ouders of vrienden? Je ego zal je nu misschien verkopen dat je jezelf aardig goed kent en dat je het toch best goed hebt met iedereen. Maar ben je dan werkelijk eerlijk? Het kan best spannend zijn om aan anderen te vragen hoe zij jou ervaren maar ook heel verhelderend en leerzaam want reken maar dat er verschillen zijn! Belangrijk is wel om niet met de ander in discussie te gaan over wat zij of hij waarneemt, het is de kunst om te accepteren of beter nog te waarderen wat de ander zegt. Dan kan schaduw namelijk in licht transformeren. Durf je je kwetsbaar op te stellen? Door deze oefening te doen geef je trouwens ook de ander de ruimte om authentieker en opener te zijn. Geef jezelf dit cadeau voor het nieuwe jaar. Graag nodigen we je uit om het nieuwe jaar met waardering en zelfkennis in te gaan en te zien wat het je brengt. Er zal je zeker een licht op gaan zoals dit olielampje ons elke avond laat zien als het bij ons op tafel licht geeft. Hopelijk had je een inspirerende kerst en graag wensen we je een gelukkig én gezond nieuw jaar toe.

De regen was ook dit jaar helaas weer veel te weinig en we beseffen ons dat dit een niet mis te verstaan begin is van de klimaatsverandering. We hebben bijvoorbeeld onze geplante walnoot bomen extra moeten water geven in al die droge maanden die deze zomer had. Gelukkig heeft het vorige week een paar dagen geregend maar helaas was onze nieuw gebouwde regenwatertank toen nog niet klaar. We hopen met deze tank in de toekomst het schaarser wordende regenwater van het dak op te kunnen vangen, voor ons zelf en de planten hier in de droge tijd. Al eerder schreef ik over Accepteer wat is en verbeter wat komt. Deze nieuwe regenwatertank is een mooi voorbeeld daarvan want het kostbare regenwater kunnen we straks veel beter opvangen en opslaan in het grote waterdepot wat we al eerder repareerden. Het bouwen aan de regenwatertank is best zwaar lichamelijk werk. Nu we intensief bezig zijn met het omschakelingsproces van materiële voeding naar Licht Voeding merkten we dat ons lichaam weer terugviel op behoefte aan materiële voeding want eerst was ik met minder eten zelfs aangekomen en viel nu weer af. Dus ook nu een oefening in accepteer wat is en eet ik tijdelijk meer materieel voedsel. Dit omschakelingsproces naar Licht Voeding fascineert me, want hoe verander ik m´n denken van, "als ik niet eet ga ik dood" naar, er is méér als voldoende Licht Voeding voor ons allemaal aanwezig? Vele honderden mensen leven al op Licht Voeding en wij willen ook graag deze unieke vrijheid verwerven. Als je meer hierover wilt weten, schrijf ons dan en we schrijven je graag met meer informatie terug. 

Net zijn we terug van een bezoek aan het Goetheanum in Dornach, Zwitserland waar de belangrijkste antroposofische gemeenschap is. M´n naam genoot Rudolf Steiner richtte de antroposofische beweging op en ontwierp de gebouwen in Dornach en was begeistert van Goethe die ´Faust´ schreef. Er werd het eerste deel van Faust  opgevoerd. Een zeer indrukwekkende ervaring. Mede omdat één van de regisseurs, een vriend van ons, ons had uitgenodigd en ook al het indrukwekkende werk achter de schermen liet zien. Het boeiende van het gespeelde verhaal is dat de duivel ons nog steeds tot op vandaag op de hielen zit. Zo ook met het gebouw wat we hiernaast zien, want dat werd een paar jaar na de bouw in 1922 in brand gestoken omdat het te mooi en perfect was. Gandhi en Christus werden vermoord vanwege de zelfde reden omdat hun boodschap van het licht, verzet en schaduw aantrok. Ook Steiner werd door de negativiteit van z´n tegenstanders ingehaald en overleed 2 jaar na de brand. Het nieuwe Goetheanum gebouw is van beton en onbrandbaar maar ziet er helaas uit als een bunker. Het stuk over Faust wordt maar één keer in de tien jaar opgevoerd en gaat het ongelofelijke bedrag van ruim zeven miljoen euro kosten omdat het ook perfect moet zijn. We merken dat de perfectie in Zwitserland een heel stuk verder is als in ons Spanje en om de een of andere reden spreekt mij het minder perfecte Spanje veel meer aan, misschien wel omdat ik zelf ook nog niet zo perfect ben.

Laatst las ik de komende 2 regels en was even sprakeloos én ben nog heel dankbaar. Graag deel ik ze met jullie. Schuld is een unieke uitvinding om jezelf op een ultieme manier voor de gek te houden. Het fungeert als een laatje waarin je alles kunt opbergen waar je niet naar wilt kijken. Wat me er zo in raakt is de eenvoud en kracht van de uitspraak. Het maakt niet uit of ik mezelf de schuld geef of een ander, in bijde gevallen schuif ik de waardevolle les af en ga er niet mee aan de slag om er van te leren en daarna voorgoed achter me te kunnen laten waardoor het niet meer aan me vreet. Helaas heb ik stomme fouten gemaakt in m´n leven maar dat zag ik pas later toen ik verder was ontwikkeld, want op het moment dat het gebeurde wist ik niet beter en deed ik het beste wat ik kon.

Het was de hoogste tijd om van onze garage iets mooiers te maken. Het raam wat er nu in is gekomen vonden we nota bene op een vuilstort plaats hier in de buurt. Het raam en wij verdienden het om samen verder te gaan. De nieuwe ruimte doet ons denken aan de unieke meditatie ruimte die we in El Bloque hadden. We gaan kijken wat de nieuwe bestemming wordt want het ging ons boeiend genoeg in eerste instantie om het verbeteren van de buitenkant.
Ander nieuws is dat m´n tinnitus in sterkte toeneemt tot bijna onverdraagzame sterkte. Een unieke mogelijkheid om te oefenen met Accepteren wat is! Want altijd zo´n fluittoon in je hoofd is best lastig. Echter vanmorgen in de meditatie kwam in m´n aandacht dat als ademen net zo onprettig was als tinnitus het ook net zo onverdraagzaam had kunnen zijn! Want als maar die lucht in en weer uit te moeten ademen is ook niet niks. Maar omdat ademen nu eenmaal normaal is hebben we er geen last van. Zo kunnen we natuurlijk omgaan met al ons lijden waardoor we het voorgoed achter ons kunnen laten. Daarom is  Accepteren wat is, het eerste deel en verbeter wat komt het tweede deel van de les en daarmede misschien voor mij wel een van de kostbaarste levenslessen. Door te verbeteren wat komt hoef je niet bij de pakken neer te zitten maar kan je bouwen aan een betere toekomst zonder verzet want dat creëert al ons lijden.

Cabo de Gata. Al heel lang waren we van plan dit prachtige natuurgebied in het Zuidoosten van Spanje te gaan bezoeken maar er kwam steeds iets tussen. Nu was het dan eindelijk zo ver en het bleek maar tweeënhalf uur rijden bij ons vandaan en elke kilometer de moeite waard. Het was er zo intens stil, zonder medereizigers en veel verlaten stranden dat we er helemaal tot rust kwamen. We hadden onze bus omgetoverd tot campertje zodat we overal konden staan en slapen. Er kwamen in die stilte wat boeiende inzichten bij me op die ik graag met je wil delen.
Nog al eens heb ik last van m´n oordelen over bijvoorbeeld dierbare mensen om me heen. Ze ontstaan meestal vanuit een ideaalbeeld wat ik van mensen maak omdat ik graag wil dat ze zo zijn. Als ze daaraan niet kunnen voldoen ontstaan m´n veroordelingen. Als ik meer zou beoefenen: "Accepteer wat is!", dan kan ik meer leven vanuit liefde in plaats vanuit angst en daarmee de imperfectie van m´n dierbaren en van mezelf makkelijker accepteren.
Onze Ziel wil niks liever als ons de eenheid en de verbondenheid met de mensen om ons heen te laten ervaren maar wacht tot we de heerschappij van het ego bereid zijn los te laten. Het ego gebruikt onze intelligentie en voedt daarmee de ervaring van afscheiding, bv. door oordelen. Je kan intelligentie ook gebruiken om het ego te ontmaskeren en erdoorheen te zien. Dat is een soort van short cut en bespaart ons veel ellende, pijn en verdriet.
Hoe kan je doorzien dat je geloofd in een ego dat slechts door je denken wordt gecreëerd en dus eigenlijk niet bestaat maar waar je helaas mee bent geïdentificeerd? Hoe kan ik me identificeren met iets wat eigenlijk niet bestaat? Is dat misschien gewoon een ingeslopen denkfout?

We hebben ook dit jaar weer processierups nesten in onze vallei. Echter flink meer als in het verleden. We denken dat het komt door de droogte en de zachte winters van dit en vorig jaar. Een paar nesten is niet erg, maar het kan een plaag worden en dat willen we voorkomen. De kunst is om ze zo te verwijderen en uit de dennenbomen te knippen dat je er geen een aan raakt want dan krijg je flinke huiduitslag. Voor dieren zoals honden kan contact met de rupsen zelfs dodelijk zijn. Ook eten de rupsen de dennenboom waar hun nest in zit kaal, dus was er veel werk aan de winkel. Verre weg de meeste nesten komen we tegen bij onze poort naar Finestrat maar bij het grote huis zijn ze gelukkig niet. We hebben eind vorig jaar en nu deze maand al 12 vuilniszakken vol met rupsen nesten verzameld. Hier in Spanje worden de nesten meestal verbrand maar dat doen wij niet, we brengen ze naar de vuilcontainer zodat ze op de vuilnisstortplaats hun weg verder kunnen gaan. Bij elk nest wat we afknippen verontschuldigen we ons naar de rupsen. De overlast is hier vooral in de maand januari. In Nederland zijn deze bijzondere rupsen ook actief sinds de laatste 20 jaar en geven ook overlast echter leven ze daar niet in dennenbomen maar op de eikenboom. Wat is er nu te leren van dit fenomeen? Angst is een slechte leermeester dus kijken we er liever naar als een leerzaam natuurverschijnsel. De rupsen hebben boeiend genoeg op ons mensen na, geen vijanden door hun bijzondere manier van zijn. Vreemd genoeg hebben wij op onze eigen soort na, ook geen vijanden maar toch hebben we meestal wel ergens angst voor. Konden wij maar meer in vertrouwen leven, een diep geworteld vertrouwen dat uiteindelijk alles goed komt...    

24 december 2014

Durven we te geloven dat Dualiteit eigenlijk niet bestaat. Dat al die verdeeldheid in onze cultuur door ons zelf gemaakt is uit angst. Angst voor wat? …

Graag nodigen we jullie uit om in het nieuwe jaar door al die tweedeling heen te kijken, langs de aantrekkingskracht van onze schaduw.

Adam en Eva lieten zich verleiden naar de dualiteit van goed en kwaad door de slang waarin ze de duivel tegen kwamen.

Deze parende slangen kwamen we vorige week tegen op Sacarest. Gelukkig zijn slangen hier overigens ongevaarlijk.

In de slang projecteren we onze schaduw kant en daarom uitstekend geschikt om het opgeven van de Dualiteit bij te oefenen want hier komt het er pas op aan, die dualiteit volledig los te willen laten want de slang is eigenlijk een heel onschuldig wezen net als wij, want wij zijn volgens de kerk, net als de slang, ook zondige wezens. Zijn we dat? ...

Graag wensen we jullie ook dit jaar weer fijne feestdagen en een heel inspirerend 2015.