Terug naar de Sacarest  Homepage

naar  Dagboek 2021 Dagboeken Archief
naar  Dagboek 2020

 

 

Het  Sacarest  Dagboek  2022                                              vastgelegd door Dolf

 

De laatste bijdrage is onderaan

De gebeurtenissen van de vorige jaren hebben de wereld aardig op z´n kop gezet en mede daardoor ook bij ons hier in Sacarest. Ons zogeheten paradijsje is er nog steeds, doch weinig tot geen mede genieters want het was en is erg stil. Al meer als 2 jaar geen groepen meer en geen retraites ook niet of nauwelijks solos in onze afgelegen houten huisjes. De ongewisheid zal zeker nog even blijven voort duren en er is iets in ons bewustzijn veranderd door de bedreiging om besmet te worden. Vrienden of kennissen die ons komen opzoeken geven we geen omhelzing meer, zelfs mn dochters niet meer ...    Mn moeder en grootmoeder zongen vaak, Wat de toekomst brengen mogen…

15 jan 22

Vanmorgen vroeg toen we wakker werden zagen we op de thermometer, die buiten voor het raam hangt dat het buiten nog maar 2 graden was. Anne dacht aan de planten en amandel bloesem. Sommige planten dekken we s´winters af tegen de kou. Daarop zei Anne, als de planten het ons maar niet kwalijk nemen dat we ze nog niet afgedekt hebben.
Uit het niets kwam de zin als een stem in me op, ´´De natuur neemt niks kwalijk doch accepteert in overgave…..´´
We waren allebei stil van dit besef, de natuur leeft in overgave en wij nemen kwalijk, vooral ons zelf …
We beseften dat kwalijk nemen een uiting is van angst, leven in overgave van genegenheid.
Leven in het besef van dankbaarheid is ook zo´n kostbare om genegenheid te stimuleren en angst los te laten.
We nemen ons voor om daar deze dag aandacht aan te geven, doe je mee?

9 febr 22

Gisteren stond ik oog in oog met een grote groep steenbokken die eerst voor me weg wilden vluchten, doch toen ik dood stil bleef staan, deden zij het ook. Zo stonden we elkaar een hele tijd gade te slaan. Bij het geringste geluid waren ze meteen in de start blokken om te vluchten en er van door te gaan, doch steeds was de verstoring te gering en bleven ze toch staan. Dit duurde een hele tijd en zo drongen ze langzaam maar zeker tot me door, eerst onbewust en vannacht werd het me bewust. Wat me bewust werd, deed me beseffen in wat voor wereld we leven. We worden allemaal grotendeels gedreven door angst. Lang lag ik wakker met dit besef, tot ik in het donker tot me door liet dringen wat het was om steenbok te zijn. In mijn ogen leefden ze voortdurend in de angst om verjaagd of gejaagd te worden. Tot dat ik besefte wat het was om echt dier bewust-zijn toe te laten. Er viel een last van mn schouders, want ik besefte ineens het grote verschil met hoe ik de wereld waarneem. Nu kon ik tot me door laten dringen wat het dier bewust-zijn geeft. Wij kijken door de bril van ons geheugen met alle oordelen die daar aan vast kleven. Het dier bewust-zijn neemt waar met herinnering zonder oordeel wat een wereld van verschil is. Wij mensen blijven in de angst zitten ook als er geen direct gevaar meer is en het dier heeft alleen angst als er gevaar is maar houdt het niet vast, zoals wij.

Hoe haal ik het oordeel uit m´n geheugen? Vergeven, vergeven en nog eens vergeven …

 

24 mrt 22

Het regent al bijna 3 weken en de voorspelling is nog bijna 2. Het neemt hier bij ons zondvloed achtige vormen aan.
Gisteravond toen we naar ons houten huisje liepen zoals we elke avond doen kwamen we voor een verrassing te staan.
Een hele steun muur was door het verschuiven van aarde door de regen om gevallen, zie fotos.
Vanmorgen zagen we in het huis het water door de hal zachtjes lopen want het water kwam onder de oude muren door. Later zagen we langzaam een van de landrovers naar voren rijden aangedreven door een modder lawine. Sommige van onze retraite huisjes staan ineens aan de rand van de afgrond door dat de grond is weggespoeld.
Overal hoor je buiten watervalletjes en sommige terrassen staan flink onder water. Ze voorspelden dat het hier in Spanje steeds droger zou worden en een paar weken geleden waren de stuwmeren in de omgeving nog voor 2/3 leeg.
Het vreemde is dat het regent sinds de oorlog in Oekraïne begon, de natuur huilt om wat er allemaal gebeurt, wij ook …
De oorlog raakt me diep en met corona werd de bedreigende wereld al vergroot maar dit slaat nu werkelijk alles ook in mn verbeelding. Het bijzondere is dat de bedreiging van Rusland, Europa ineens weer samen brengt. We hebben ook sinds de regen een oude vriend op bezoek die vroeger in Ghujaloka woonde en 5 jaar in het Zwarte Woud had gemediteerd. Hij is bij ons om ons te helpen en om een solo retraite te houden van minstens een half jaar. Hij heeft belangstelling in het continueren van Sacarest. Er beweegt zich veel hier en we doen ons best om het bij te blijven want Anne is nog steeds op zoek naar voldoende energie en ik merk dat de jaren gaan tellen. In zulke extreme omstandigheden zakt de moed me soms bijna in de schoenen en is het zoeken naar vertrouwen dat het goed komt. Dus we blijven oefenen. Het is een voorrecht voor me om jullie zo op de hoogte te kunnen houden van ons reilen en zeilen hier in sacarest. Mocht je vragen hebben, stel ze gerust in een emailtje want zo houden we graag contact.
 

28 apr 22

Hoogste tijd om weer te berichten na de zonsvloed die ons hier trof. Nog steeds regent het om de paar dagen en blijven we meestal buiten op laarzen lopen. Het is nog steeds moeilijk te bevatten wat er allemaal hier gebeurt is en regelmatig ontdekken we weer nieuwe aardverschuivingen. Onze auto staat ergens langs de weg geparkeerd omdat het laatste stuk naar het grote huis nog onbegaanbaar is door de modder. De weg bij ons vandaan naar Sella  is geblokkeerd met een giga aardverschuiving waar zelfs de graafmachine van de gemeente het moest afleggen tegen de natuur want 7 dikke grote bomen kwamen met een enorme bult grond op de weg terecht. Geen zicht op wanneer ze de weg weer vrij gaan maken. Gelukkig hebben we onze eigen weg naar Finestrat Er was hier bij ons erg veel werk te verzetten om alle paden en wegen weer begaanbaar te maken en we zijn nog lang niet rond. Veel steun en hulp hebben we aan Bodhidaka die al sinds 2 maanden bij ons woont. Een bijzonder mens die gelukkig 2 rechterhanden heeft en een bewust levend mens is. Het was erg bijzonder om vorige week met hem bij de Sacarest waterval te zijn onder in ons dal. Al weken stroomt die en valt het water spectaculair wel 40 meter omlaag in een ravijn.

We hebben op het gemeentehuis van Finestrat een bouwvergunning ingediend om op ons nieuwe landje een huis voor ons te kunnen gaan bouwen voor het geval dat het hier in Sacarest voor ons te veel wordt. Lijkt me nu al erg lastig om op een gegeven dag weg uit dit magische dal te moeten gaan, maar beter laat dan te laat.

Bij de aardverschuiving bij ons grote huis kwamen zelfs de landrovers van hun plek door de modder. Het heeft ons op het idee gebracht er weer een rijklaar te laten maken. Zodoende reed ik hem naar de garage in Finestrat. Dat was een heel oud en zeer kostbaar gevoel om weer achter het stuur te zitten van zo´n vertrouwd voertuig. Vijftig jaar geleden woonde en reisde ik 5 jaar lang in en met mn landrover door Afrika en Zuid Amerika. Vele beelden kwamen in het rijden naar Finestrat weer naar boven. Op deze manier werden heden en verleden weer verbonden.

   

29 mei 22

We zijn bezig geweest om druppel irrigatie aan te leggen bij onze walnoten boompjes die we elke week bijna 10 jaar lang een halve jerrycan water gaven. Wat een klus was dat. Gisteren was ik na veel berg op en af sjouwen met irrigatie leidingen leggen ergens in het hoge gras onder een boom even gaan liggen om uit te rusten, was mn mobieltje uit mn zak gegleden maar toen ik het merkte, was ik al met diverse andere dingen bezig. De garage zou me bellen als de landrover klaar was dus had ik mn mobieltje nodig maar ik ontdekte op een gegeven moment dat tie weg was, ga maar zoeken...
Overal gekeken en wat te doen als ik hem niet meer kon vinden...
Na veel meer gesjouw en zorgen maken besefte ik dat ie ergens moest zijn onder het lange gras. Toen heb ik gehoopt op hulp van Nel en er om gebeden en ben ongeveer op de plek gaan liggen waar die moest zijn. Op een gegeven moment terwijl ik wat wanhopig was geworden hoor ik heel zachtjes, Het leven is de moeite waard, zeggen. Tranen schieten in m`n ogen, zou nel dat zeggen...
Toen ik ging zoeken waar het geluid vandaan kwam vond ik mn mobieltje weer. Het gebeuren ontroerde me..
¨Het leven is de moeite waard en ben me dat in liefdevolle aandacht steeds meer bewust.¨ Deze tekst heb ik op mn mobiele telefoon gezet om er elk heel uur aan herinnert te worden en blijft het herhalen tot dat ik aangeef het gehoord te hebben.
Het zoeken had me zeker on-rustig een uur bezig gehouden incl zorgen maken. Misschien ken je dat gevoel van zorgen maken.
S´Avonds ben ik van alles wat op mn mobieltje stond een copy op de computer gaan zetten, ook een stevige zoek klus.
Goed het was weer een volle vermoeiende dag. Vandaag zijn er weer genoeg nieuwe avonturen om te beleven want het leven is en blijft zeker op Sacarest zeer de moeite waard.