8 januari 24
We zijn weer een jaar verder op weg naar …. De toekomst. Meestal hopen we dat de toekomst beter wordt. Met dat idee werd ook ik opgevoed, geboren in Rotterdam vlak na de 2e wereld oorlog. Doch wat laat ons de alle daagse werkelijkheid zien met ons milieu, armoede, honger, luchtvervuiling, oorlogen, overstromingen, schaars drinkwater enz. Zo kregen we vorige maand te maken met de autoriteiten die ineens bedacht hadden dat onze mooie beboste oprijlaan aan de finestrat kant geschoond moest worden om bosbrand tegen te gaan. Honderden prachtige dennenbomen gingen er aan ondanks onze protesten. Boeiend genoeg hield ik naast de autoriteiten ook de boom zagers verantwoordelijk en deed sacherijnig tegen ze. Totdat ik me besefte dat de zagers slechts hun boterham aan het verdienen waren en heb me verontschuldigd bij hen. Dit beseffende ontdekte ik dat mn verzet weinig tot geen verschil maakte maar wel in mijn humeur. Dus heb ik het roer om gegooid en met mn dochters die voor kerst thuis kwamen een overall aangedaan en zijn we boomstammen gaan redden want al het hout zou door de zagers firma mee genomen worden. Gelukkig waren de feestdagen de gelegenheid om ongestoord prachtige stammen uit te zoeken in die achter de landrover te binden en in veiligheid te brengen. Grappig genoeg ontstaat er dan bij me iets hebberigs want wanneer is genoeg? In ieder geval deed deze actie ons goed en bracht ons iets van een overwinningsgevoel i.p.v. slachtoffers van de overheid. zijn.
1 mei 24
Oeps, het is al weer mei en moet weer in het ritme komen om maandelijks wat van onze ervaringen en ontdekkingen met jullie te delen. Bij deze dus. Hierboven schreef ik over de omgezaagde dennenbomen op onze oprijlaan en de les die daar weer in zat. Inmiddels zijn weer wat ervaringen rijker en hebben bericht gehad dat onze amandel bomen weer besmet zijn met het xylella fastidiosa bacterie. De mensen van de overheid hadden vorig jaar monsters genomen en helaas bleek de besmetting weer bij ons te zijn neergestreken net als een paar jaar ervoor. In de documentatie die ons gestuurd werd met het bericht dat er weer gezaagd zou gaan worden las ik dat we konden kiezen om onze amandelbomen zelf om te zagen. We kiezen voor deze optie omdat we zagen dat de zagers van de overheid weinig respect konden opbrengen voor de prachtige oude amandelbomen die ze moesten vellen. Nu zijn we van plan als we vernomen hebben welke bomen om moeten dat zelf en zeer respectvol te doen. Toen ik de xylella man vertelde dat we zelf onze bomen willen omzagen was hij verrast want dat was hij nog niet tegen gekomen en ik geloof dat hij er de procedure voor niet kende dus wie weet vergeet hij ons hopelijk deze keer…
Laatst hebben we een zeer boeiende cursus op internet ontdekt van Louise Hay over Hoe van Jezelf te leren Houden. Het lijkt of we dat altijd al doen doch helaas besefte ik dat als ik iets doms doe of per ongeluk met een hamer op mn duim sla, ik mezelf flink op mijn kop geef. Dus nog geen liefde voor mezelf heb en milt reageer op mn imperfectie. De cursus heeft ons echt aan het werk gezet met een wonderbaarlijk simpel gereedschap om het houden van mezelf te doorgronden: Een spiegel om mezelf zonder oordeel maar met compassie in de ogen te kunnen kijken. Door verschillende affirmaties te zeggen en liefde voor mezelf te genereren merk ik langzaam maar zeker een verschuiving. In de periode van 21 dagen vorig jaar dat we de cursus deden werkte de ontwikkelde eigen liefde goed maar op het moment merken we toch weer een slijtage en ga ik de cursus van de zomer weer doen als een soort onderhoud om de hardnekkige en strenge sub-persoon in mezelf weer aan te pakken. Want streng naar mezelf betekend vaak ook streng naar de buitenwereld.
Zo blijft het leven zeker de moeite waard en ervaren het voorrecht om hier op deze bijzondere plek te kunnen wonen en werken.
Augustus 24
Zowat om de dag ga ik naar het ziekenhuis hier in de buurt waar mn oude vriend Stijn ligt. Hij is opgegeven door de artsen zoals dat heet en heeft niet lang meer te leven. Samen halen we oude herinneringen op waarvan ik er enkelen in m´n biografie 1 beschreef. Toen waren we bijna 20 en nu zijn we bijna 80. Het is een reis door de tijd voor me om schrijvende zo´n 60 jaar terug te gaan. Versteld sta ik hoe alles nog in mn geheugen leeft en bijzonder om het in m´n biografie 1 op te kunnen schrijven. Als de tijd ons inhaalt zoals hier bij Stijn, wat hij vroeger deed haalt hem nu in. Vele jaren roken heeft er aan bijgedragen zodat hij nu kanker heeft opgelopen en helaas het niet overleefd. Er was geen hoop meer en heeft hij thuis op z´n Landje zijn laatste adem uitgeblazen. Weer ging een oude makker van me heen.
Want ik ben begonnen met mn levens geschiedenis op te schrijven ... mocht je belangstelling hebben...