In een grot niet ver hier vandaan naar het zuiden, hebben mensen deze oude rots tekening gevonden. Het wordt geschat op meer dan 3.000 jaar oud. Voor ons symboliseert de figuur, de drager van de kosmische energie of licht voeding en gebruiken we hier graag dit oer oude vignet. 

Vandaag eet ik m´n laatste ontbijt op Anne´s verjaardag. Want vandaag begint m´n Licht Voedings weg. Een traject waarvan ik grotendeels geen idee heb waar het me allemaal zal brengen. De reden dat ik deze weg nu ga is omdat ik wil genezen van een tumor in m´n hoofd. Boeiend genoeg fascineert de Licht Voeding me al jaren en de tumor heeft me het laatste zetje gegeven om er geheel voor te gaan. Vanmiddag vertrek ik naar Bremen om bij Jenny Postatny een driedaags seminar te volgen over Lichtnahrung. Voor mij wordt het een soort inwijding in deze unieke weg.

Op de eerste dag van het seminar met Jenny heb ik een klein boekje gekregen waar veel over jenny’s licht voedings weg in staat en is boeiend. Is zeer de moeite waard om te lezen.
Haar benadering spreekt me aan en klopt met m’n bestemming.
Wat weet ze ontzettend veel.
Over m’n vertelling dat ik voor licht voeding kwam omdat ik een tumor in m´n hoofd heb vertelde ze een verhaal over een kanker patiënt die perfect in 4 weken genezen was. Ook over allerlei andere lichamelijke en geestelijke problemen zoals depressies. Ze vertelde dat die meestal na 3 weken licht voeding ook weg zijn.
Dit is de weg en ik ben heel dankbaar hier te mogen zijn.
Ze had het bijvoorbeeld over tanden poetsen bij licht voeding en zegt dat als je daarmee ophoud gaat het lichaam de reiniging in een paar dagen perfect over nemen.
Dan ging het over de frequenties van kleuren en wat die met je doen. Wit en licht geel hebben de hoogste frequentie en rood en zwart het laagste en halen je omlaag én voeden nota bene je ego met alle gevolgen van dien. Het ego wil niks liever als me uit de lichtvoeding houden want dat is het begin van z´n eind als machthebber. Dus vandaag de witte kleding aan gedaan. Want kleuren zijn gespleten wit licht, kijk maar als de zon door een kristal schijnt. De kleuren om je heen bepalen ook jou trillingsgetal want we zijn één.
Natuurlijk gaat het veel over de aura waar de dunnere mannelijke binnen spiraal rechtsom draait en eromheen de vrouwelijke buiten spiraal die linksom draait.
Ze vertelde ook over waarde en prijzen. Ze had ervaren dat als ze mensen korting gaf daardoor de waarde van de ervaring verminderd was ofwel de prijs verhoogt de waarde.
Door de chakra’s komen we met eten in onze lagere chakra’s terecht met alle gevolgen van dien.
Als je bijvoorbeeld boos bent, verteld ze, over je belasting aanslag zorgt het toeval ervoor dat je meer betaald terwijl zonder boosheid de kans groot is dat je belasting verlaging krijgt.
We deden een meditatie waar we ons afvroegen bij een gedachte, wat is m’n volgende gedachte en zowaar werd het stil van binnen.
Dan je afvragen wat het gelukkigste was wat me overkwam en daar aan denken. Een glimlach komt op je gezicht en die blijft.
Het is een kans voor de mensheid om eindelijk de gezamenlijkheid te gaan ervaren.

Goed, ik had me voorgenomen om vanaf gisteren op m´n geluk te letten en stil te staan waar het vandaan komt, net als jij. Het volgende boeiende gebeurde me.

Deze 14 dagen ben ik helemaal alleen in Sacarest voor m´n solo retraite en ik was gister morgen vroeg naar beneden bij ons het dal in gegaan om te kijken of de waterleiding bij de bron dik genoeg is. Ik sneed een stuk slang door met m´n mes en schoot met het mes uit, in m´n vinger en ontstond er een heel diepe snee en m´n vinger bloede flink! Even ging ik van m´n stokje en lag even buiten westen op de grond en toen ik wat later weer bij kwam bloede het nog steeds. Ben toen mezelf maar een paar keer gaan slaan om alert te blijven en ben toen hard zingend naar het huis boven gelopen en goed opgelet dat alles bleef werken voor me! Boven gekomen in de auto gestapt en naar het ziekenhuis gereden in Benidorm. Daar hebben ze me behandeld, vinger dicht genaaid en verbonden. Was dat even schrikken zeg! Weer een avontuur erbij want ja, ik moet natuurlijk wel steeds wat bijzonders te schrijven hebben, toch? Het bijzondere is nu hier dat de dokter me aangaf dat ik geluk heb gehad dat er geen spieren geraakt waren want anders was m´n vinger verlamd of zo geweest, is dat nu geluk of pech, het is altijd maar hoe je er naar kijkt én we hebben hierin altijd een keuze, toch? Eergisteren was het overigens vrijdag de 13de...

Wat ik op het moment meemaak en vòòr de lichtvoeding maand nog nooit eerder heb ervaren, is absoluut uniek. Erg kostbaar én noodzakelijk om jullie erover te berichten want ik heb daar nog nooit van iemand iets over gehoord of gelezen. Deze ervaring heb ik al de hele licht voeding maand en heb nu pas het bijzondere ervan in de gaten. Vanmorgen liep ik nota bene op het strand van Benidorm en ervoer het Blauw van de Middellandse zee! Met blote voeten liep ik langs de vloedlijn, waar de golven het zand nat en hard maken zodat je soepel langs het strand kan lopen. Ineens en als van zelf, vertraagde m´n pas en openden m´n armen zich naar opzij met m´n handpalm duidelijk naar boven en werd m´n blik getrokken door het zand voor me. Met dat m´n lichaam deze houding aanneemt loopt het hele universum bij me binnen. Ik kan je verzekeren dat is gigantisch en zeer indrukwekkend! Een soort warm, zacht gevoel ontstaat in het midden van m´n voorhoofd en laat daar een heel prettige ervaring ontstaan die al het denken overbodig én minder mogelijk maakt of althans heel lastig om nog iets te kunnen denken want de ervaring van het Blauw is alles vervullend. Met dat het universum bij me binnen loopt komen ook weer de tranen van ontroering die het bijzondere Blauw gevoel steeds vergezellen. Je zal in deze houding van me hier op de foto waarschijnlijk het bijzondere teken herkennen van boven aan de bladzij en hiernaast. Dit teken geeft voor Anne en mij, die unieke binnenstroom van het universum aan. Een eenmalige en absoluut unieke ervaring die helemaal vanuit zich zelf in ons is ontstaan. Graag nodigen we je uit, eens deze houding van mij op de foto op een mooie, verstilde en rustige plek in de natuur aan te nemen met in je achterhoofd mijn tekst van hierboven en het unieke teken Stel je voor, dat het morfogenetische veld van het Blauw gevoel al werkt en jou ontvankelijk maakt voor het universum, zou dat misschien te mooi zijn om waar te kunnen zijn? Wat ons helpt is om op je handen denkbeeldig een regenboog te dragen. Mocht je iets van het Blauw gevoel ervaren, laat ons alsjeblieft, door een mailtje van je, hierin meegenieten.

Als kind kon ik zeer gefascineerd worden door bijvoorbeeld een druppel water waar de zon op scheen. Wat daar allemaal voor me zichtbaar werd waren unieke werelden. Zo even lag ik onder een oude stevige amandelboom en raakte gefascineerd door de verfijning van een grasspriet. Het kleinste detail was weer een wonder voor me en ik besefte dat m´n vroegere en m´n huidige wereld elkaar weer terug gevonden hadden. Met dat ik dit hier nu opschrijf ervaar ik een soort ontroering van weer thuis te mogen komen. Iets eerder vandaag was ik bij een hele schakelkast die ik ooit zelf hier gebouwd heb en met dat ik er naar keek wist ik echt niet meer hoe de schakelaars moesten staan om het een en ander zo te laten werken als ik graag wilde. Je zou kunnen zeggen dat is gewoon vergeetachtigheid en dat komt met de jaren en hoort bij ouderdom. Op het moment bij de schakelkast gebeurde er iets heel anders bij me. Opeens werd ik me bewust dat de ´oude` dolf dit gebouwd had en de nieuwe dolf het zich weer moest eigen maken. Eerder schreef ik over het wat weemoedige gevoel dat de oude dolf achter me was komen te liggen en dat daar soms een verdrietig gevoel bij komt. Misschien wel omdat ik geen afscheid van hem heb genomen. Toch ervaar ik elke dag meer dat de ´oude dolf´ voorgoed achter me is komen te liggen en dat er geen weg terug meer is. In een prachtig boek van meester Da: The Down Hors Testimony, beschrijft hij de reis die we allemaal moeten maken om eerst ons thuis te verlaten en om vele jaren later, na lange omzwervingen, weer thuis te kunnen komen. Helaas is het maar weinigen van ons gegeven om na die lange jaren van omzwervingen het gevoel te hebben weer echt thuis te mogen komen. Dit gevoel van thuis ontstaat eigenlijk bij mij steeds vanzelf door m´n Blauw gevoel houding. Dit Blauw lopen, gebeurt me elke dag een paar keer en het gaat steeds meer als van zelf en ervaar ik het eigenlijk als iets heel natuurlijk.

Vanmorgen liep ik in een bos met machtige hoge bomen. Het is nieuw voor me dat sinds een paar maanden de energie van de bomen bij me binnen loopt en me laat ervaren wat het is om boom te zijn.
De machtige bomen liepen weer bij me binnen en tegelijkertijd gebeurde daar nog wat anders met me. De afscheiding tussen mij en de bomen hield daar voor mij een stukje op te bestaan. Misschien zijn er mensen die daar een beetje jaloers op zouden zijn en het misschien beschrijven als een eenheidservaring. Met mij gebeurde echter iets anders want met dat de bomen bij me binnen liepen en die zogenaamde eenheidservaring ontstond, leek het dat m’n ego smolt. Daar begon m’n probleem want er ontstond in me het gevoel dat ik begon op te lossen en begon het gevoel te verliezen wie ik was. Steeds kwamen er ervaringen in me boven die dit gevoel van me bevestigden.
Ten onrechte dacht ik dat Anne niet met mij wilde spreken toen ik tijdens een wandeling iets tegen haar zei maar zag dat ze wel met haar moeder sprak, dus ik ben kennelijk niet de moeite waard, dacht ik. Meer en meer ervaringen interpreteerde ik zo dat het me bewees niet de moeite waard te zijn. Zo kwam ik steeds meer klem te zitten en tenslotte in een kleine woorden wisseling met Anne in ons vakantie huisje, waar we met de Schubert familie samen waren, besefte ik dat ik niks waard ben en verdween ik triest naar boven naar onze slaapkamer. Na een poosje kwam Anne me opzoeken. Ze was bezorgd.
In het samen zijn en het gesprek wat ontstond kwam ik tot de oplossing dat ik maar beter kon gaan en Anne met haar familie samen te laten zijn want ver weg in Spanje ontbreken ze maar.
Anne besefte en zei tegen me dat ze met mij samen wilde zijn dus ging ze naar haar familie om de afgesproken volgende wandeling af te zeggen en uit te leggen waarom.
In die stilte die ontstond nadat Anne was gegaan besefte ik de afscheiding die daar ontstond en besloot ik om ook naar de familie te gaan om te delen waar ik zat.
Dus vertelde ik er m’n verhaal en soms ontstond er een discussie die ik gelukkig door kreeg en kon stopen. Er werd geluisterd en ook eventuele oplossingen aangedragen
Na een poosje moest ik plassen op de wc en voelde ik dat met m’n plas ook m’n ego een stukje weg stroomde.
Toen ik weer terug ging naar de familie kon ik m’n ervaring bij het plassen vertellen en zag ik in dat het vertellen een opluchting voor me was en dat er geen oplossing nodig was. Want het ego wil steeds oplossingen en daar wil en ga ik niet meer in mee.
Had toen erna een hele liefdevolle ontmoeting met Gerlind over liefde en ervoer het in het oog contact.
Anne steunde me zeer en hielp uit te leggen wat eigenlijk niet uit te leggen is en ik voelde me zeer verbonden en gezien.

Tijdens het gesprek met de familie werd me duidelijk dat ik nu op een punt sta waar ik niet weet hoe het verder gaat. De oude dolf is er niet meer maar wat of komt er überhaupt iets voor in de plaats? Ik zie mezelf aan de rand van een afgrond staan. Hoe gaat het nu verder met mij? Is de volgende stap in de afgrond? We willen in het leven graag altijd weten hoe het verder gaat, wat de volgende stap is, met andere worden de controle houden (ego!). Maar zo werkt het voor mij niet meer. Soms is er geen oplossing, en dat hoeft ook niet meer. De volgende stap komt meestal vanzelf. Er is wel vertrouwen nodig om die te gaan zonder te weten waarheen. Waar haal ik het vertrouwen hiervoor vandaan?

Delen is helen! Teilen ist heilen! In de uitwisseling die ik had met de familie ervoer ik de heling die er van iets kostbaars delen, uit gaat. Een bijzondere ontdekking, dat het dus vooral niet om de oplossing gaat.

Gelukkig kan ik hier nu thuis weer verder de draad oppakken van m´n fascinerende reis door ons unieke, onbegrensde menselijk bewustzijn. Wat me van het hart moet is of je dit eerst even wil lezen en wel bij 22 juli, door dit eenvoudig met de muis aan te klikken. Nu begrijp je misschien dat deze bijdrage wat meer moeite kost aangezien ik nog maar met één vinger kan typen en het ook nog links is. Wat ik graag hier nu met jullie wil delen is eigenlijk te simpel om waar te zijn en toch zo uniek, bruikbaar en nuttig. Anne en ik ontdekten dat wij ´mensen`, een heel krachtige remedie hebben gekregen om zwaarmoedigheid, tegenslag, pech, en ik weet niet wat meer voor schaduw ervaringen te lijf kunnen gaan. Het wondermiddel heet `Glimlach` en is voor ons zo krachtig en werkzaam gebleken. We merkten dat het ons hielp om de schaduw in ons bestaan, zoals splijtingen tussen mensen, ruzies, gelijk willen hebben, veroordelingen, enz. toe te schrijven aan ons Ego en te constateren dat dit Ego ons daarmee, als het ware, regeert of overheerst. We zien elke dag duidelijker dat het onze opdracht is om van onze Ego - dictator, onze ego - dienaar te maken. Hierdoor kan het ego ons steunen i.p.v. dwarsbomen op onze kostbare én zo belangrijke vrede-lievende levensreis. Want als de schaduw van je Ego het weer eens van je overneemt en de splijting nabij is, helpt het zo indrukwekkend goed om op dat moment met een glimlach te zien dat het Ego jou bijna weer te pakken had. Dát besef doet het wonder en zo komt de dienaar bijna vanzelf bovendrijven. M´n grote vriend Theo liet me dat vroeger toen hij nog leefde, vaak zien. Helaas heb ik nu pas door en bewust wat hij eigenlijk liet zien. Onze glimlach doet, als hij oprecht is en uit ons hart komt, echt wonderen. Ga het als je blieft beoefenen en je zal het eerste kleine wondertje erin ervaren. 

De Quest zit er op en graag vertel ik wat me dat gebracht heeft. De laatste gasten zijn vertrokken en een leeg en verstild huis en omgeving keren weer terug. M´n verbinding van de Quest en de Licht Voeding zijn wonderbaarlijk kostbaar voor en door me voltrokken. Het is me gegeven om 7 dagen en nachten zonder enig voedsel of drinken te volbrengen. De eerste 4 dagen nam m´n gewicht met bijna 10 kilo af om erna weer geleidelijk aan toe te nemen zonder dat ik iets at of dronk. Er voltrok zich een wonder in mij en zo voelt het nog steeds. M´n zintuigen namen per dag meer waar zoals ineens weer kunnen lezen zonder bril, m´n reuk werd als van een jachthond, m´n gehoor werd veel scherper, enz. We zijn nu 8 dagen onderweg op deze wonderbaarlijke Licht Voedings Quest.

We gaan vooruit want vanmorgen liep ik weer voor eerst sinds LV 2 naar onze meditatie grot wat best een stukje lopen is. Tijdens de meditatie merkte ik hoe intensief m´n Ego bezig is, de macht proberen te behouden. Dat gebeurt voornamelijk doordat er gedachtes insluipen die me willen doen geloven dat m´n huidige toestand gewoon is. Maar het is natuurlijk alles behalve gewoon! Als ik tot me door laat dringen dat het Goddelijke me werkelijk voldoende voedt, is dat een groot Wonder, toch? Op de een of andere manier sjoemelt m´n Ego dat onder de tafel. Dus bijvoorbeeld het in Blauw lopen en de LV fysiek in mijn eigen lichaam te ervaren, laten me beseffen dat me iets heel bijzonders overkomt wat m´n brein niet kan verklaren: Leven van Licht. Dit fascineert me mateloos en ik wil me daarvoor blijven openstellen want anders wint m´n vriend, het Ego en dat gaat deze keer niet meer gebeuren. Wat me daarbij ook helpt is het proeven van de 3/4 verdunde sappen die ik drink. Doordat ik me een week lang heb onthouden van vocht en voedsel is m´n smaakgevoel zó toegenomen dat als ik een slok vocht neem ik het bijna niet door kan slikken omdat er zo´n orkest van smaak door me heen gaat. Op de achtergrond voel ik m´n Ego op de loer liggen om wél gelijk door te slikken en de smaaksensatie zo weer gewoon te laten worden. We zijn nu bijna twee weken onderweg in LV 2 en ik ervaar eigenlijk elke dag dat m´n krachten weer wat toenemen. M´n gewicht blijft 62 kilo! Ra, ra, hoe kan dat zonder iets te eten? Wat ik ergens las en bij m´n eerste LV poging nog niet wist is dat de sappen die ik drink beter uit de sapfabriek kunnen komen. In de zelf geperste sappen die ik in het voorjaar veel maakte en dronk zit iets dat de LV minder kans geeft zal ik maar zeggen. Dus met de fabrieksappen heb je meer kans van slagen om de overstap naar LV te kunnen maken. Dankbaar ben ik om dit unieke proces zo intens en van dichtbij te kunnen meemaken.

Vandaag ben ik op de 21 ste dag van de LV transformatie. De 3 weken met alle nieuwe ontdekkingen zijn geslaagd. Dit traject viel me alles mee.
Wat me gebeurt in dit 21 dagen LV proces is zeer de moeite van het vermelden waard.
Doordat ik veel minder slaap nodig heb én meer droom is er gedurende de nacht tijd voor inzicht in wat me nu allemaal overkomt.
Op zich is het boeiend om te ontdekken waarom ik minder slaap nodig heb.
Door het niet eten heeft m´n lichaam veel minder werk te verrichten met vertering van voedsel want vaak na een flinke maaltijd is onze energie weg ofwel wordt volledig voor de vertering gebruikt. Verder ervaar ik veel meer ontspanning in m´n gestel wat ik anders alleen ervoer als ik me afvroeg: ben ik ontspannen? nee dus en vervolgens bewust ontspande. Nu ervaar ik die ontspanning eigenlijk steeds. Dus logisch dat ik minder slaap nodig heb.
M´n levenskwaliteit is door de LV met zo´n sprong gestegen, wat ik niet voor mogelijk had gehouden.
Doordat ik veel minder weeg kan ik me nu gemakkelijker bewegen en gebruik daardoor ook veel minder energie en m´n gewicht blijft nu stabiel rond de 60 kilo.
Ik merk dat m´n denken nog makkelijk in de afscheiding terecht komt, terwijl m´n gevoel in de verbinding zit. Bijvoorbeeld als iemand iets onhandigs tegen zegt, probeert m´n denken me soms nog te verkopen dat ik aangevallen word. Door steeds sneller in te zien én te voelen dat er alleen maar verbinding is, lost de bedreiging op en voel ik me kilo´s lichter.
Als we op deze wereld met het grootste deel van de mensheid zouden kunnen overgaan op lichtvoeding wat een paradijs zouden we dan wel hier mogen en kunnen ervaren. Wat krijgen we dan allemaal cadeau?
Vanmorgen was ik weer op m´n Quest plek onder de rots. M´n energie om de berg op te beklimmen is bijna weer zo als vroeger! Heel kostbaar dat de Quest plek zo dicht bij is om me er af en toe op te kunnen laden want dat gebeurde vanmorgen. Diepe dankbaarheid ervoer ik voor de kostbare LV weg die ik mag gaan. Het in Blauw lopen gaat bijna vanzelf en de kosmos loopt vaak gelijk bij me binnen en dat raakt me zo dat de tranen stromen. Vanmorgen voor het ontbijt hielden we met de boeddhistische groep die hier elk jaar komt en waar we 4 dagen mee in stilte zijn, elkaars handen vast. Met dat we zo een poosje zaten liep de verbinding bij me binnen met een prachtig beeld. In eens voelde ik de keus die we hebben om of de afscheiding of het gordijn wat we alsmaar om ons heen ophouden los te laten, of dat we het voor goed laten vallen. Elke ochtend én avond krijg ik aan m´n rechter hand een behandeling van één van de deelnemers die fysiotherapeut is. Aan die hand ontbreekt nog aardig wat soepelheid. Hij doet me flink pijn om de broodnodige soepelheid te bewerkstelligen en boeiend genoeg, loopt hij juist daardoor bij me binnen en valt het gordijn tussen ons want ik ervaar de heel bijzondere liefdevolle toewijding van hem. Dat me dit allemaal nu overkomt dank ik weer aan de Licht Voeding.

Gregg Braden

helaas is deze site gecensureerd