Al lang hadden we het plan om onze grote ondergrondse watertank leeg en schoon te maken. Vroeger vulde zich deze tank met water dat we verzamelden van de weg. De tank bleek echter vol modder te zitten en moest dus worden leeggeschept want we willen hem gaan gebruiken voor het regenwater dat we van het dak opvangen. Voor de planten zou het kostbaar zijn als we meer regenwater konden opslaan want het heeft al ruim 4 maanden niet meer geregend als alleen een klein buitje tegen het stof. De modder die we er uitscheppen is zo vruchtbaar dat we die later weer door de moestuin heen gaan werken. Er komt zoveel bagger omhoog dat we er nu al bijna 200 kruiwagens mee gevuld hebben en weg gereden, dan te bedenken dat we nog lang niet op de helft zijn. Gelukkig zijn nu Jitske en Wibaut hier in het werkleer programma en gezamenlijk halen we dag na dag de bakken modder omhoog. We hadden dit nog nooit eerder gedaan en in het begin stuntelden we er op los maar per dag ontdekken we nieuwe wegen om de bijna oneindige stroom van modder bakken steeds vloeiender en met minder moeite aangevoerd, omhoog en afgevoerd te krijgen. We ontdekken nu al dat we het werk zo gaan waarderen dat we het zullen gaan missen als de tank straks leeg is. Wat maakt dit werk voor ons zo boeiend? We oefenen om zeer bewust te werken en letten op onze lichaamshouding tijdens het werken, maar nemen ook de tijd om steeds te genieten van het weer, de omgeving, het samen zijn en ook de vooruitgang. Dan is het leuk om onze efficiëntie steeds te verbeteren en zo wordt, een eerst ogenschijnlijke vervelende klus, toch nog steeds leuker. Dit is ook de oogsttijd dus we tikken de amandelen met lange riet stengels uit de bomen en ze vallen dan in netten er onder. Bij het avond eten roosteren we dan de amandelen tot een lekkernij. Eerst moeten ze dan nog wel ontdaan worden van een harde schil wat ook niet vanzelf gaat maar het is prachtig het hele proces van de boom tot ons bord zelf te kunnen doen. De olijven hebben ook onze aandacht en we zijn met een boeiend experiment bezig. Tot nu toe lieten we ze aan de wilde zwijnen maar er hangen er dit jaar zoveel aan de bomen dat we ze experimenteel aan het verwerken zijn. Om olie te krijgen moeten de olijven meestal geperst worden. Nu ontstond het idee om ze te centrifugeren en zo de olie er uit te krijgen. Waarschijnlijk komt dat de smaak ook ten goede. Als het ons lukt melden we dat zeker weer, nu moet eerst de brei die ontstond een tijd staan om de olie en het water te laten bezinken en dat kan best wel een maand duren dus geduld. Het werk wat we doen wordt meestal monniken werk genoemd, het is eenvoudig en herhaald zich steeds. Om daar in schoonheid te kunnen zien en er plezier in te krijgen geeft veel vrijheid en die ervaren we met elkaar.

23 september 2011

De  noordgevel van het grote huis wordt verlengd en verfraaid om o.a. het brandhout droog te kunnen stapelen. M'n dochter Anna en ik doen dit werk. Ik sta er van te kijken hoe enthousiast ze over bouwen is. Geweldig om deze klus zo samen te doen. Het is zo waardevol om al werkend m'n 'erfgoed' bij stukjes en beetjes over te dragen. Ze leert snel en is handig. Ik besef door vragen van Anna, m'n vooroordeel over vrouwen en bouwen wat met Anna helemaal wegvalt. Al bouwend leer ik om voorbij deze indeling van man-vrouw te denken want daarin doen we elkaar te kort. Deze indeling is zo sterk dat onderzoek b.v. aantoonde dat een telefoongesprek pas tot stand kan komen als de telefonerenden elkaar herkend hebben als man of vrouw....  Deze indelingen van ons in man-vrouw, homo-hetero, zwart-wit, oud-jong, arm-rijk, prot.-kath., normaal-abnormaal, enz. zijn eigenlijk alleen maar beperkend en geestvernauwend. We oefenen samen om te leren denken voorbij deze cultuurhokjes en ervaren de daardoor ontstane rijkdom en vrijheid. Als een nieuwe groep mensen voor een workshop komt, merk ik nog m'n indelingen naar mensen die in de loop van de dagen wegvalt omdat ik leer zien wie er achter m'n indeling eigenlijk woont. We ervaren dat de indeling ons beperkt in het zien van de schoonheid van de ander. Al die hokjes kunnen makkelijk leiden tot oordelen. Door oordelen ontstaat verwijdering. Onze remedie tegen oordelen is belangstelling ontwikkelen voor elkaars anders zijn, waardoor de zo nodige waardering kan ontstaan voor het verschil. We willen jullie graag uitnodigen om ook eens in je denken voorbij de hokjes en indelingen te gaan en te genieten van de dan ontstane ruimte.

Het zien van overvloed is zeker de rijkste ervaring die je kunt hebben. De laatste tijd valt het me op dat eerst de appelbomen zoveel appels hadden dat de takken bezweken, nu zijn de vijgenbomen aan de beurt en ook overvol aan vruchten, ook zijn er veel meer druiven, dan de amandelen ook veel meer als vorige jaren en met vreugde nam ik de eerste walnoot waar aan één van de vele walnootbomen die we geplant hebben. Sinds twee jaar hebben we onze bijen te gast in onze vallei die zich thuis beginnen te voelen en hun zo kostbare werk nu echt in volle overgave doen en voor deze overvloed bij ons zorgen. Laatst las ik iets bijna ongelofelijks over bijen want voor één gram honing vliegt een bij maar liefst zo'n 2.000 km! Heb je enig idee hoeveel km gevlogen is voor die volle lepel honing die je soms in de thee doet? Daarop besloten wij bijna geen honing meer uit de kasten te halen want het begon voor ons steeds meer op diefstal te lijken want die bijen maken uiteraard die honing niet voor ons. Wel krijgen we heel veel meer vruchten van onze bijtjes cadeau! In het boeddhisme is het een leefregel om niet te nemen wat je niet gegeven wordt maar alleen te gebruiken wat je krijgt. Wel erg boeiend om ons gebruik van alles wat we nodig hebben onder de loep te nemen, want als het eten van honing het nemen van gestolen waar is hoe staat het dan met de rest? 

Als je ontwikkeling door zoiets als een ongeluk gestopt wordt lijkt het soms dat je leven geen kansen meer heeft. Zelf heb ik jaren geleden 3 maanden op m'n rug gelegen met een hernia. Toen dacht ik wel eens dat het nooit meer goed zou komen. Nu sta ik elke keer weer versteld van de unieke mogelijkheden die de natuur heeft om zich te helen. Deze dennenboom ontdekte ik en was verrast hoe de boom het ongeluk van te zijn afgezaagd weer te boven kwam. Eerst stond er één boom, nu zijn er 5 stammen net als vingers aan een hand. De tegenslag die ik had met m'n rug doet me beseffen hoe kostbaar het is als ik weer gezond kan rondlopen en ook ervaar ik nu toch meer het wonder dat in alles is opgesloten. M'n genieten is zeker sinds die maanden van pijn toe genomen. Zou het dan toch zin hebben om te lijden? Een leraar van me, Denny Yuson, zei vaak: no pain, no gain (geen pijn, geen groei).  近义词 dit is het Chinese woord voor crisis. Het heeft één teken voor 'ramp' en een ander voor 'kans'. Het mooie is dat de oude chinezen al wisten dat jij bepaalt wat het word: ramp of kans. We zetten ons hier in om steeds weer alle spannende gebeurtenissen in ons leven te zien als een kans want dan wordt ons leven wel een andere reis. Want alle gebeurtenissen maken ons tot een unieke creatie net zoals de bijzondere boom.

Deze mieren kwamen we buiten op de eettafel tegen. Ze laven zich aan een druppel water. In de druppel weerspiegeld zich de wereld. De mieren vieren met elkaar de harmonie, ze weten niet beter als het bestaan van deze harmonie. Wij helaas wel. Stel je voor dat we ons zouden kunnen verplaatsen naar het mierenbewustzijn en ons weer zouden kunnen laven aan de harmonie ... Zijn we nu uit de harmonie gevallen of is dit slechts een denkfout? Steeds meer durf ik te geloven in onze denkfout en steeds meer ontdek ik, mede daardoor de alom aanwezige harmonie. We hebben het voorrecht een Lidl in het dorp te hebben. Een consumentenstichting die ons meer brengt als alleen voedsel want er zijn ook non-food aanbiedingen voor zeer redelijke prijzen. Nu is er niet steeds alles in de aanbieding maar het assortiment veranderd met de week. Nu gebeurt het weleens dat ik iets nodig heb wat ik dan 'manifesteer' zodat het bij ons volgende bezoekje, op ons ligt te wachten. Het ongelofelijke doet zich voor, dat dit steeds meer werkt. Het lijkt wel een soort besteldienst. Van bandenpomp tot boomzaag. Door dit soort alledaagse oefening groeit het besef dat, als ik vooraf al de vreugde kan ervaren dat m'n 'bestelling' er ligt, deze er dan ook daadwerkelijk voor me ligt. Harmonie leert ons, dat er geen gebrek is maar alles steeds al aanwezig is, ook het water voor de mieren. Zij weten het, nu wij nog ....

De bloesem is voorbij en de amandelen komen. Wat ons elk jaar zeer verwonderd is hoe snel de amandelen ontstaan aan de takken. Je ziet de laatste bloesemblaadjes nog aanwezig en de noot zuigt zich eigenlijk in een week vol tot z'n definitieve grote. Gelukkig heeft het deze week goed geregend zodat er voldoende sappen konden ontstaan in de boom. Als je zo'n nieuwe verse noot open maakt is de ruimte waar de noot moet komen gevuld met een helder soort vocht! Uit dat vocht ontstaat dan de amandel. Als je het vocht proeft, is de amandelsmaak al aanwezig maar het duurt zeker een maand of meer voordat de noot ontstaat en geleidelijk aan hard wordt. Vlak na de bloesem komen ook de groene blaadjes die nu zo'n frisse heldere groene kleur hebben dat de vallei er ineens zeer voorjaars uit ziet. We hebben al heel wat bomen geplant en met enige trots vertelde ik dat aan onze oude zeer ervaren doorgewinterde boeren buurman. Hij keek me enigszins aan met een blik van 'jullie stadsmensen denken ook wat van de natuur af te weten'. Toen zei hij me dat het veel beter is een noot in de grond te steken als een voorgekweekte boom want de geplante noot zal de gekweekte boom na een paar jaar inhalen. Hij maakte me nieuwsgierig en ik vroeg hem om uitleg. Zodra de noot uitloopt zal hij eerst een penwortel maken, vertelde hij, die diep de grond in gaat. Dat zal de boom later niet meer doen. De gekweekte boom zal eerst als uitspruitende noot in z'n kleine kwekerspotje alleen maar rondjes kunnen draaien met z'n penwortel, later komt dat niet echt meer goed. Dit prachtige kostbare advies maken we waar door nu alleen nog maar zorgvuldig uitgezochte noten in de grond te steken. Zo gaat het hoogstwaarschijnlijk ook bij ons mensen, als je de eerste jaren te veel ingeperkt wordt, zal je groeikracht zich terugtrekken en zal je niet echt meer "wortelschieten". Misschien zal je met therapie en veel geduld dit bewust kunnen worden, om de aangerichte schade te kunnen herstellen net als de boom van de kweker.

sagrada familia

Net als in El Bloque mogen we hier heel wat herstellings- en bouwwerkzaamheden verrichten. Bouwen is een prachtige mogelijkheid om het onzichtbare, zichtbaar te maken. Steeds heb ik dat gezocht in de natuur, in mensen en ook in bouwwerken. Getracht heb ik dat óók in bouwen te laten ontstaan. Vorige week was ik weer in de Sagrada Familia. De laatste kathedraal die in deze wereld nog gebouwd wordt. Het meesterwerk van Antoni Gaudí. Dit bouwwerk werd onlangs door de paus in Barcelona ingewijd na dat er ruim honderd jaar aan gewerkt was. Het inwendige van deze kerk liep zo intens bij me binnen dat de ervaring nog steeds in me rond zingt. In deze basiliek maakte Gaudí het onzichtbare, het onuitspreekbare, het onhoorbare ervaarbaar én tastbaar. Er waren met mij honderden mensen en net als bij mij stonden velen met open mond om zich heen te staren naar zoveel schoonheid dat het bevattingsvermogen te boven ging. Wat me raakte was dat Gaudí de natuur in de kerk bracht doordat er zoveel natuurlijke vormen gebruikt werden, ronde hoeken en vormen, het licht komt van boven, een bos van zuilen die zich als takken verdelen, enz. Wat een geschenk om me aan zulke genialiteit te kunnen laven. Kostbaar hoe met de ervaring van in dat gebouw te zijn geweest, het gewone ongewoon wordt, waardoor het geheim zich aan me ontvouwd. Door nu weer in het bos te lopen ervaar ik de goddelijke kathedraal in het bos ...

Een paar kilometer bij ons vandaan wonen John en Rose. Eigenlijk zijn het onze buren. John rijd vaak voor ons met gasten naar het vliegveld. Het huis hiernaast op de foto heeft hij in de laatste 10 jaar bijna in z'n eentje helemaal zelf gebouwd. Steeds als ik de afgelopen jaren naar het dorp reed zag ik het huis langzaam maar zeker verder zich voltooien. Hun ideaal is om, net als wij, hun huis met gasten te delen. Zo heeft John nu een paar appartementen in hun huis klaar en kunnen ze gasten ontvangen. Het is volgens mij een ideale plek om een tijdje te kunnen zijn. Bij ons in Sacarest kan dat alleen als je een programma volgt en nu is het unieke dat je bij John en Rose ook gewoon kunt zijn. Daarom hebben we op onze site onder verblijven in de buurt bij John en Rose hun huis verder aan jullie voorgesteld. We hopen dat we zo een nieuwe manier van zijn, hier hebben gecreëerd want als je wil genieten van de eindeloze natuur met zulke mooie berg paden of gewoon heeeerlijk niets wil doen is dat nu mogelijk. Als je wil krijg je van John of Rose een ontbijt en je verdere eten kun je klaar maken in de keuken die elk appartement heeft.  John heeft geen e-mail maar we bemiddelen graag dus schrijf gerust naar ons als je naar hun wilt komen.

De amandel bloesem zet onze vallei weer in volle pracht. Altijd is dat een van de mooiste momenten van het jaar. De gulle overdaad van de bloeiende amandel bomen. Als je er onder zit hoor je de 10-tallen bijen druk zoemen om de nectar te verzamelen. Zoals je ziet groeien onze amandel bomen flink omhoog de lucht in. We hebben geleerd dat de bomen dan uit hun  krachten groeien en dood gaan. Nu is er maar één oplossing en dat is flink de zaag erin. Lang hebben we hier tegen aan gehikt want het is niet niks om zo'n statige boom een kopie kleiner te zagen.  Vorig jaar zijn we hoog in de bomen geklommen om de hoogste takken eruit te zagen. Tot onze grote wens behoorde een soort kettingzaag op een lange stok die je het hoge snoeiwerk vanaf de vaste grond laat doen. Wel iets veiliger. Pas geleden konden we zo'n zaag ergens gunstig kopen én elektrisch zodat we nu zagen op onze door de zon gemaakte stroom, dus een kettingzaag op zonne energie! Op de foto ook de maan. We krijgen nu bergen snoeihout wat we gebruiken om een houtkachel te branden die voorlopig onze bijzondere amandelkachel vervangt. Het werd steeds moeilijker nog amandelschillen ervoor te krijgen want de ene na de andere amandelfabriek gaat dicht omdat de gepelde amandelen goedkoper uit Californië geimporteerd worden, dankzij de Amerikaanse subsidies voor de boeren. De amandelbomen zijn ons erg dierbaar vanwege de bloesems maar ook voor de noten die we heerlijk roosteren en eten. Een zeer goede voedingsbron en een belangrijk onderdeel van onze wens om zelf-supporting  te zijn want dat zou weleens sneller nodig kunnen zijn dan we nu vermoeden.

Het leven vult zich makkelijk met veel praktische dingen waar natuurlijk flink over gepraat kan worden want ieder heeft zo z'n eigen mening en wil die ook gezegd hebben. Maar nu ontdekken we dat het hart nodig is om een tegenstroom te realiseren die minstens 1/3 van ons denken en spreken vult met niét praktische dingen. Heb je enig idee waar ik op doel? Het praktische is vaak de buitenwereld en de 1/3 je binnenwereld. Dus een vraag is bijvoorbeeld: "Hoe kan je het beste in elkaar naar boven brengen?" of "Maak je wel eens een overzicht voor jezelf van je leven?" Op onze site onder 'vragen om contacten te verdiepen' staan zo'n 100 vragen die daar ook over gaan, mocht je belangstelling hebben.