22 december 2012

Het kerstverhaal vertelt ons dat Jezus werd geboren uit de maagd Maria. Heb je je weleens afgevraagd wat eigenlijk de diepere betekenis van dit gegeven is? Adyashanti, plaatst de maagdelijke geboorte in een zeer boeiend perspectief. Deze maagdelijke geboorte verwijst naar de geboorte van wat geboren wordt zonder versmelting van tegenstellingen, zonder het samenkomen van man en vrouw. Ons mens-zijn en de wereld om ons heen is een manifestatie van de tegenpolen. Het begrip ‘maagdelijke geboorte’  gaat over onze ‘tweede’ geboorte. Het is de geboorte, in ons bewustzijn, van een visie die niet gegrond is op dualiteit maar veel meer een visie van eenheid in deze wereld van tijd en ruimte. Jezus’ maagdelijke geboorte zegt ons dat deze mens, Jezus, in werkelijkheid een manifestatie was van dat wat de paren van tegengestelden oversteeg. En die mens ben jij ook! Jezus wist dat hij een menselijk lichaam en een menselijke geest had en noemde zich zelfs ‘de zoon des mensen’. En toch was zijn bewustzijn niet die van de wereld van tegenpolen. De maagdelijke geboorte wijst naar ons ontwaken uit het ego. Op het moment van ontwaken voelt het echt alsof we opnieuw worden geboren. De in ons denken ingeprente  tegenstellingen van bv. goed en fout, man en vrouw, vriend en vijand, licht en donker, sterk en zwak, begin en eind, vallen weg. Er is iets in ons geboren dat niet meer splijt maar verbindt. Heelheid in plaats van verdeeldheid.

Misschien is dit niet alleen de ware betekenis van kerst maar staat ons in het nieuwe tijdperk dat volgens de Maya’s op 22 december is begonnen iets heel moois te wachten, onze ''maagdelijke geboorte''. Het begint misschien als niet meer dan een flits, een gevoel, een droom, een mooie zonsopgang, maar als je het veel aandacht geeft, daagt de herkenning dat het er is, hier en nu. We wensen jullie dit inzicht toe voor deze bijzondere kerst en een week later het mooiste nieuwe jaar wat je maar kunt bedenken!

Hoe meer ik weet, hoe minder ik zie. Met dit bordje hebben we de weg door Sacarest verrijkt om wandelaars te inspireren met ons gedachtegoed en mogen er meer bordjes volgen. Wat ik met de tekst bedoel is, dat hoe minder ik gebruik maak van m'n kennis, hoe meer ik in verwondering kan zien wat er om me heen is. Christus gaf ons al mee, ''zalig zijn de onwetenden of armen van geest''. Verwondering is onmogelijk als ik al denk te weten wat ik zie. Door niet te weten (arm van geest), kan ik me weer verwonderen ofwel het wonder van de natuur zien. Het kan vandaag aan de dag natuurlijk niet om helemaal niets te weten maar wel om nieuw naar de mensen en dingen om me heen te kijken opdat ik ze werkelijk ga zien. Jaloers kon ik zijn op m'n dochters toen die klein waren hoe ze zo intens gegrepen werden door wat ze allemaal om zich heen zagen en meemaakten. Je kunt een hele studie maken over honing en er alles over proberen te weten te komen maar als je honing niet geproefd hebt zul je nooit het wonder van wat honing is ervaren. Kijk je op de TV naar een documentaire over Afrika of ga je werkelijk erheen en ervaar je het bijzondere?  Daar in den vreemde lukt het om niet te weten maar hoe staat het met de wereld thuis? Hoe staat het met je naaste of echtgenoot? Om die steeds weer opnieuw te zien alsof het de eerste keer is, geeft je de sleutel tot eeuwige verliefdheid. Gewenning is een soort weten want ik denk te weten hoe iets er uit zal zien. Ik weet toch hoe mijn partner of collega zal reageren of eruit ziet. Anne verrast me elke dag weer opnieuw doordat het me gelukkig maar niet lukt aan haar te wennen. Krisnamurti gaf als antwoord op geniale vragen: ''de vraag is het antwoord'' Hij bedoelde daarmee dat onwetend zijn kostbaarder is als een antwoord krijgen. Raak je door m'n verhaaltje en/of bordje nu een beetje in de war? Houden zo!

Op het moment hebben we een Vision Quest in Sacarest. Het is een oud indianen ritueel om je ware 'bestemming' te vinden. Hiervoor ben je 4 dagen en nachten in de natuur om de heilzame werking van de natuur te ondergaan. Twee sjamanen begeleiden dit hier gedurende een week waarvoor 8 deelnemers zijn gekomen. Onze vallei is hiervoor misschien wel de meest uitgelezen plek om zo'n ritueel te ondergaan. De mensen die voor de Quest gekomen zijn onthouden zich van eten en slapen op de grond. De stilte, eenvoud en onthouding van luxe in zo'n periode doet z'n werk bij ieder waardoor er een reiniging plaatsvindt. Herboren komen mensen na zo'n 4 dagen in het bos te zijn geweest, weer tevoorschijn. Mooi zijn de oude rituelen waarmee de sjamanen het proces ondersteunen. Op de foto zie je mensen bij zonsopgang voor de poort staan die gevormd wordt door twee dikke stukken zijtak die kwamen van de oude grote boom erachter. De poort geeft de toegang tot de 4 daagse reis in het bos die je maakt op één plek waar je die tijd verblijft. Belangrijk is dat je daar zoveel mogelijk verzet los kan laten van wat we alsmaar met ons meedragen, verzet tegen wat je is aangedaan, veroudering, ziektes, tekortkomingen, ouders, enz. Het loslaten van al dat oude verzet is dan een soort sterven aan je geschiedenis wat ruimte brengt voor nieuwe inspiratie en inzicht. We ervaren dat het mooie van dit programma is, dat onze vallei nu intensief gebruikt wordt voor het heilzame werk aan ons zelf, want de onverstoorde natuur is hier zeer intens. Door deze intense natuurervaring komen mensen tot zich zelf. Helaas hebben de meesten mensen tegenwoordig nog nooit buiten geslapen. Als je hiervoor voelt kijk dan op onze agenda voor jou Vision Quest in Sacarest.

Vanmorgen maakte ik deze foto van bloesem aan een perenboom maar de datum zegt me dat het herfst is geworden. Ook de walnotenboom ernaast heeft net allemaal nieuwe blaadjes gemaakt. Ik zou zeggen dit kan niet en toch zie ik het voor me gebeuren. Dat iets niet kan komt omdat ik weet dat het anders moet. Mijn 'weten' is tussen mij en m'n waarneming gekomen. Dat gebeurt beangstigend vaak. In plaats van benieuwd te zijn zie ik zogenaamd iets dat niet klopt. Eigenlijk is dit het begin van een oordeel wat ook tussen mij en m'n waarneming komt en zorgt ervoor dat ik soms eraan moet lijden. Dit fascineert me mateloos want het kan ook anders. Als ik m'n 'weten' achter me kan laten laat ik ook veel lijden achter me. Deze ontdekking werd me onlangs aangereikt door ene Adyashanti in z'n boek: Genade. Ik kan je dit boek warm aanbevelen als je ook je lijden weer een stuk achter je wil laten. Hij legt op meesterlijke wijze uit dat onze oordelen afkomstig van ons 'weten', voor heel veel menselijk lijden staat. Kijk eens een moment om je heen en laat je weten los. Je ziet een nieuwe wereld met nieuwe mensen om je heen die allemaal O.K. zijn zoals ze zijn. Stel je voor dat het moment zich zou uitbreiden en je blijft zien dat alles O.K. is zoals het is en je geen behoefte meer hebt het te veranderen, wat zou dat voor gevolgen hebben?

Dana blijft ons steeds weer leren en inspireren. Onbaatzuchtig geven is en blijft een fascinerende actie die ons confronteert met hoe ver we zijn. Een vriendin en vroegere medebewoonster van ons, gaf ons weer een prachtige les in Dana. Ze is kerngezond en heeft zich toch laten opereren en wel om één van haar nieren te doneren aan iemand die hard een nier nodig heeft maar die ze niet kent en ook nooit zal ontmoeten. Dat noem ik nog eens een Dana bijdrage. Voor mij gaat het om ''Commitment'' As in the example of a ham and egg breakfast. The chicken is involved, but the pig is committed. Commitment is the single most influential ingredient in the spiritual growth. Without it you are just another tourist exploring the inner landscape (het varken gaf z'n leven, de kip slechts een ei).  Vanwege the Olympische spelen maar een stukje in het Engels en ook daar bij de spelen zagen we unieke vormen van Commitment (zoals bijvoorbeeld bij onze Epke). Hiernaast een foto die we maakten van Sacarest uit de lucht. Dan ervaar ik hoe veel we onbaatzuchtig krijgen van de natuur ofwel de natuur om ons heen is één groot Dana geschenk.

als je op de pijl in de foto klikt krijg je de bijdrage van anna en dakkha te zien

18 juli 2012

Lieve Dolf, vandaag is een speciale dag: je wordt 65! Van harte gefeliciteerd! Nu wordt het de hoogste tijd dat er eindelijk een verhaal voor jou en over jou in ons dagboek verschijnt nadat jij al enige jaren trouw elke maand het dagboek bijhoudt. 65 jaar – een gebeurtenis om bij stil te staan. Laatst vroeg ik aan je: “Wat is je missie in dit leven? Waarom loop je hier op aarde rond?” Je antwoordde: “Ik zet me in voor meer bewustwording in de wereld zodat er meer liefde zichtbaar en voelbaar wordt.” Dat doe je niet alleen voor jezelf maar ook voor anderen. Je deelt al tientallen jaren je huis en je leven met mensen die bewuster willen leven en steeds weer ga je een verbinding met ze aan. Ik heb daar veel bewondering voor. Wie doet dat nou? Je bent oprecht geïnteresseerd in je medemens en het stellen van vragen is een passie van je. Daardoor ontstaat verbinding, worden mensen zichtbaar en voelen zich gezien. Ook jullie die ons dagboek regelmatig lezen doen dit omdat jullie een verbinding hebben met ons en Sacarest. Dat is kostbaar en we zijn jullie er dankbaar voor! Er zijn zoveel dingen waarvoor jij, Dolf, en wij allemaal elke dag dankbaar kunnen zijn. Dankbaarheid lijkt vandaag de dag bijna ouderwets. Staan we nog stil bij het gegeven dat we leven, gezond zijn, voldoende eten hebben, geld om dingen te kopen, een partner die van ons houdt …? Laten we met elkaar het leven vanuit dit gevoel van dankbaarheid omarmen.
Dolf, het feit dat je nu 65 bent is voor jou geen reden om ‘het rustiger aan te doen’. Plannen te over. Of het nu het opbouwen van een ruïne is, het planten van bomen, het geven van workshops of het maken van een schommel onder de grote boom op het voorplein. Je geniet van elke dag. En dat is volgens mij hét recept om oud te worden of beter gezegd om jong te blijven! Want voel je je zo oud als je bent of ben je zo oud als je je voelt? Ik vermoed het laatste. Lieve Dolf, ik hoop dat je, het liefst samen met mij, het leven kan blijven ervaren als een kostbaar geschenk.
je Anne

Vandaag is het de langste dag of eigenlijk morgen? Voor deze eekhoorn was het de belangrijkste dag want hij was in onze regenton gevallen omdat ie zo'n erge dorst had maar kon er niet meer uit. Ten einde raad was hij bijna verdronken maar gelukkig had Anne hem nog net gezien en gered door hem er uit te vissen en hem hier te drogen te leggen. Hij hoestte en proestte het uit en ik heb hem een Shen behandeling gegeven en dat deed hem vast goed. Het was heel bijzonder zo’n klein lichaampje tussen m’n handen te houden en te voelen hoe het aan het overleven was. We gaven hem nog maar zo'n 20% kans dat hij het zou halen en ik heb hem ook nog in een handdoek ingepakt want hij werd maar niet warm. We hebben de zon toen maar de rest van het werk laten doen. Een half uurtje later gingen we weer kijken en was de handdoek leeg en onze vriend was weg! Zou de Shen hem geholpen hebben? Nu was deze eekhoorn geen onbekende voor ons. Want hij was al lang doende om al onze Tibetaanse gebedsvlaggetjes, die we van Dakkha uit Nepal gekregen hadden, te verzamelen en mee te nemen naar z'n nest. Menig keer betrapten we hem op het terras als hij weer heel stoer op z'n kop hing aan de balken van de pergola en met z'n voorpootjes de vlaggetjes aan het lospeuteren was. Wat zal het in z'n nestje een kleurrijk geheel geworden zijn, maar wij waren wel onze vlaggetjes kwijt wat toch voor een lichte irritatie bij deze en gene zorgde. En opeens lag deze stoere rakker zo hulpeloos in de regenton te spartelen en was totaal afhankelijk geworden van onze hulp. Ken je dat gevoel afhankelijk te zijn van andermans hulp en/of zorg? En kun je je eraan overgeven en de hulp die iemand je aanbiedt dankbaar aannemen?       

Gisteren blies helaas onze dierbare Franklin zijn laatste adem uit. Vele jaren lang gaf hij hier de zo kostbare Dru Yoga weken en zelfs voor dit jaar stond het nog in onze agenda. Met hem ging een bijzondere vriend van ons heen. Hij kwam hier zo graag en wist zo uniek de prachtige hier aanwezige natuur in z'n yoga programma op te nemen. We zullen hem zeer missen en hopen dat z'n werk door anderen wordt voortgezet. Uniek vonden wij aan Franklin dat hij  zo op ging in waar hij voor stond. Bijzonder aan hem was dat hij z'n medische achtergrond verruilde voor een heel alternatieve en holistische benadering van de mens. Gevoed door ''Een Cursus in Wonderen'' en gedreven door muziek was z'n aanwezigheid hier altijd een geschenk. Hij verliet absoluut te vroeg onze kostbare aarde en laat z'n vrouw en 4 dochters achter. Franklin heeft een blog bijgehouden waar je van en over hem kan lezen. Tot op het laatst verteld hij over de moeilijke weg die hij de laatste tijd te gaan had. Heel bijzonder dat hij zo open was over z'n ziek zijn wat laat zien hoe betrokken hij was bij z'n medemens. We willen jullie vragen een kaarsje deze eerste tijd voor hem te branden en hem kracht te sturen in het overgaan naar de andere kant. Dank je wel lieve Franklin voor wat je ons allemaal gaf.

Toen ik ongeveer een jaar of dertig was, kocht ik een LandRover en vertrok naar Afrika, voor mij dé plek waar ik de natuur nog kon ervaren zoals God het misschien bedoelt had. Er bestaat ook een vermoeden dat de hof van Eden of het Paradijs in de buurt van Oeganda was,dus daar ging ik heen. 5 jaar was ik met m’n LandRover onderweg in Afrika en ZuidAmerika. In Afrika kwam ik een bijzondere man tegen die me ergens in zuidelijk Afrika vroeg of ik in Centraal Afrika ook zoveel vlinders had gezien. De vraag verwonderde me want ik had daar geen vlinders gezien en de man was nog veel meer verwonderd, dat ik geen vlinders had gezien. Hoe kwam dat? Hij nam me mee het Oerwoud in waar hij vlinders ving. We waren in een prachtig dicht Oerbos waar hij gelukkig de weg wist zodat ik me aan hem kon overgeven en meer aandacht kreeg voor het oerbos. Na een tijdje lopen vroeg hij me, zie je die vlinder? Ik zag hem, een prachtige bijna licht gevende metaalachtige blauwe vlinder. Vang hem eens, vroeg hij me. Ik had een groot prikkebeen net van hem te leen en rende achter de vlinder aan om na een tijdje te ontdekken dat de vlinder zich niet liet vangen. Kom maar naast me staan, zei m’n natuur gids. We stonden zo een aantal minuten stil te kijken tot dat de vlinder uit eigen beweging naar ons toe kwam en hij met één vloeiende beweging de vlinder in zijn grote vlindernet ving. Wat deed hij anders dan ik? Hij vertelde me dat ik de vlinders alleen maar weg joeg terwijl hij de vlinder nieuwsgierig maakte door te blijven staan waardoor deze naar hem toekwam. Vanaf die dag zie ik steeds overal vlinders.....
Het is de natuurervaring, die we graag mensen willen meegeven zoals de vlindervanger dat meegaf: Ga niet op pad om de natuur te vangen want de natuur laat zich niet vangen maar stel je zo op de natuur in, dat de natuur nieuwsgierig wordt naar jou en jij ervaart wat de natuur is. Dit is ook dé insteek van onze nieuwe Natuur Ervarings weken en wij zijn je natuur gids. Je openstellen voor de natuur door te wachten tot de natuur nieuwsgierig wordt in jou en jij in hem want dat is de wisselwerking.

Vandaag begint de lente. We leven hier dicht bij de natuur door de alom aanwezigheid van onverstoorde natuur en omdat we veel buiten kunnen zijn. Wat al lang onze wens was om hier programma's te geven die de indrukwekkende natuur van onze vallei veel benut in het bewust worden van ons zelf in relatie tot onze oorspronkelijke omgeving. We vonden dat lastig om te realiseren. Wie is daar toe in staat? Sinds enige tijd hebben we contact met een bijzondere man die veel weet van en ervaring heeft in sjamanistische rituelen. Eén ervan is de Vision Quest die afkomstig is van de indianen uit Amerika. In zo'n Quest, zoektocht geef je jezelf over aan de stroom van de natuur door er zoveel mogelijk in op te gaan. Dit heeft tijd nodig en daarom ga je een aantal dagen en nachten alleen op een uitgelezen plek je overgeven aan je omgeving. Het helpt om in die dagen een belangrijke vraag over jezelf bij je te dragen en niét voor het antwoord te gaan maar te wachten tot het antwoord je gegeven wordt. Het is een soort meditatie, je kunt het niet doen maar er wél in zijn. Het is weer het proces van het vormloze, het ongrijpbare, zoals de sterrenhemel boven je in de nacht, waarvan ieder weet dat die oneindig is, maar niemand kan dat bevatten en toch leven we, én zijn we er rustig onder.   We gaan een paar keer dit jaar hier zo'n programma organiseren. Het is absoluut een 'buiten'kans om hieraan mee te kunnen doen. Zie onze agenda voor meer info.

Op deze bijzondere dag die maar 1 maal in de vier jaar voorkomt weer een dagboek bijdrage van ons. Deze keer wil ik graag je aandacht vragen voor een boeiend begrip wat ik laatst weer ergens tegen kwam en me gelijk weer herinnerde aan een kostbare essentie: WabiSabi. Deze manier van kijken naar de werkelijkheid komt van de oude zenmeesters. Als je jezelf overgeeft aan eenvoud en het overbodige weglaat, blijft de essentie over. De weg van de eenvoud spreekt ons hier steeds meer aan. In de schoonheid van de oude deur naar onze eetzaal ontdekten we dit ene moment dat de zon even het tijdloze zichtbaar maakt als je het tenminste wil zien. In dit denken vanuit WabiSabi bestaat er geen imperfectie meer want alles kan zijn zoals het is dus ook jij en ik. Dit brengt oneindige rust en dankbaarheid voor het bestaan met zich mee. De natuur hier is zo'n prachtige leermeester in accepteren dat de schepping al perfect is zoals het is. Hier in de zon overgoten beboste bergen van Sacarest gaat ons dat beter af als waar ook ter wereld. Al lang leerden we mensen hier die ons kwamen helpen in het werkleer programma, dat we de ''Randstad perfectie'' achter ons hebben gelaten en het spaanse Rustico beoefenen. De boeren die vele tientallen jaren geleden dit huis bouwden streken het gips op de muren af met hun vingers die nog steeds hun verhaal vertellen. We maken constructies liever van mooie ronde stammen uit het bos dan van geschaafde dure balken uit de timmer fabriek. Zo word alles vertaald naar zo'n oorspronkelijke eenvoud. Zie ook Wabi Sabi

Nadat we de grote tank nu schoon hebben van modder, bouwen we deze regenwater opvang tank. Het regenwater van het dak loopt dan straks in deze tank en pompen we daarna naar onze grote hoger gelegen tank. Zo kunnen we als het regent al dat kostbare water, wat eerst wegliep, als het maanden lang droog is, gebruiken voor onze jonge bomen en de moestuin. Eerdere tanks die we bouwden gingen toch steeds weer lekken en in deze tank hebben we iets nieuws bedacht en de lekkage eenvoudig vooraf opgelost door er een dik en stevig plastic landbouwfolie in te leggen en tegen de zijwanden omhoog te monteren want het folie is wel 6 meter breed. Mocht het folie na een paar jaar toch sneuvelen dan is het eenvoudig weer te vervangen. Deze vorm van een tank waterdicht maken is een experiment maar volgens ons moet het goed kunnen werken. Op de achtergrond staan amandelbomen in bloei en gonzen onze duizenden bijtjes er in rond om de kostbare nectar te verzamelen. Dat geluid is in de stilte een bijzonder soort elixer. Het is een intens maar zacht gonzen wat me verstilt, rustig en opmerkzaam maakt. De zon schijnt al maanden bij ons en het is het grootste geschenk om elke dag opnieuw met zo veel zonlicht heerlijk buiten te kunnen zijn. Het heeft vorige week gelukkig een paar dagen geregend en jammer genoeg was de tank nog niet klaar maar we krijgen, zoals gelukkig zo vaak in het leven, vast nog een kans.